Hoe verliep oud en nieuw bij mij?

bron: Jameslee

Elk jaar zit ik toch een soort van tegen oud en nieuw op. Ondanks dat ik met alle drie de paarden al een aantal keer oud en nieuw heb meegemaakt op ons eigen plekje, blijf ik het spannend vinden hoe het de aankomende keer weer zal gaan.

De dagen voor oudjaarsdag

De woensdagavond voor oudjaarsdag waren de eerste siervuurwerkpijlen plotseling te horen toen ik de paardjes net voor een kwartiertje met ieder zijn eigen hapje op stal had gezet, iets wat ik 6 dagen voor oudjaarsdag nog niet had verwacht.

Wat ik ondertussen wel opgemerkt heb bij de paarden is dat ze van een harde knal wel kunnen schrikken, maar dat ze het hoge geluid van het siervuurwerk toch echt wel een vluchtreactie veroorzaakt. De paarden vonden het dan ook niet erg fijn dat ze geen kant op konden. Waarna Christy en Drop even wat rondjes door hun box liepen, was Urania toch echt wel een beetje paniekerig en wilde over de staldeur en stalwanden heen komen. (Wat ze gelukkig niet gedaan heeft, want aangezien het nou niet bepaald een springtalentje is, had dat waarschijnlijk niet goed af gelopen.) Na een aantal minuten werd ze gelukkig wat rustiger en heb ik haar snel weer uit de box gelaten. Niet direct de deur open getrokken, want dat zou voor meer paniek bij de andere 2 gezorgd hebben en dan had Urania de volgende dagen niet meer in de buurt van de stallen willen komen.

De daarop volgende dagen richting oud en nieuw, waren er hier en daar wat knallen te horen. Gelukkig stonden de paarden er kalm bij en waren niet erg onder de indruk van hun nieuwe achtergrondmuziek. Ze waren toch echt wat meer geïnteresseerd in hun hooitjes.

Een weekje voor oud en nieuw had ik trouwens nog even de takkenstapel wat uitgedund, en de linten overal alvast strak aangedraaid, zodat de kans op een verplicht uitje naar de kliniek wat kleiner zou worden.

Oudjaarsdag

Dinsdag 31 december was het dan zover, oudjaarsdag. Ondanks de al volop te horen knalletjes, stonden de paarden nog vrolijk hun buikjes rond te eten en hadden weinig aandacht voor het vuurwerk. s' Ochtends had ik de takken achter de omheining gelegd en was ik nog even een rondje door de bak en paddock heen gelopen om de omheining te controleren en te controleren of er nergens losse spulletjes lagen. Later in de middag waren de paardjes toch wel wat zenuwachtiger. Omdat ik al wist dat de paarden s'avonds liever niet hun stal in zouden willen, had ik ze alvast wat eerder in de middag in hun stalletje gezet met ieder zijn eigen portie eten. Want ja, zeg nou zelf, als je een vluchtdier bent en je merkt dat er wat meer onrust in je omgeving heerst, wil je jezelf natuurlijk niet de mogelijkheid ontnemen om van het mogelijke gevaar weg te kunnen vluchten.

Onze ezel, Urania (de bijnaam heeft ze aan haar lange oren te danken), wilde haar stalletje snel uit en deed dankzij de zenuwen geen hap van haar bakje eten. Nadat ze haar bakje dan ook mocht opeten voor het stalletje van haar grote vriendin Christy, at ze gelukkig haar avondmaal op en wachtte daar totdat ik ook Christy uit haar stalletje had gehaald.

Oudjaarsavond

Rond een uur of half 11 gingen wij weer richting de paardjes om bij hun oud en nieuw te vieren. Rond half 12 begon het vuurwerk wat heviger te worden en merkte je dat de paarden iets zenuwachtiger werden. Urania liep af en toe wat heen en weer en Christy keek steeds om zich heen. Om kwart voor twaalf stopte ze dan ook met eten en stonden aandachtig te luisteren naar het vuurwerk. Mijn kleine kaboutervriendje, Droppy, was echter niet zo onder de indruk en vond het dan ook erg handig om de hooizakken voor zich alleen te hebben.

Rond twaalf uur knalde het vuurwerk los en galoppeerden de paarden wat heen en weer. Onze kabouter deed niets ten onder van de grotere dames en hield ze dan ook met zijn korte beentjes prima bij. Eenmaal wat van hun stress weggerend te hebben, kwamen de boefjes bij mij en mijn familie staan. De twee dames voor wat steun en de kleine stoere man om gekriebeld te kunnen worden. Meneer wilde namelijk niet met jeuk het nieuwe jaar ingaan.

Christy kwam af en toe even met haar snuitje naar ons toe en deed soms een vluchtige rolpoging. Want naast dat dit voor haar even een manier is om haar stessniveau wat te doen verlagen, zorgt ze er zo ook voor dat ze weer prachtig vies het nieuwe jaar ingaat.

Urania kwam dit jaar ook bij ons staan. Vorig jaar zocht zij nog de steun op bij de buurpaarden, maar dit jaar vond ze het toch prettiger om dichtbij ons te komen staan en eenmaal bij ons eens naar al die verschillende kleurtjes in de lucht te kijken.

Toen het vuurwerk wat afzwakte, besloten de paarden hun verbrande calorietjes weer snel aan te gaan vullen en verplaatsten zich dan ook richting de voederplekken. Christy bleef toch nog maar even luisteren naar het vuurwerk, want ze vond het allemaal toch nog steeds wel wat vreemd, maar de andere twee boefjes hadden er toch echt wel weer genoeg van voor dit jaar en waren weer vrolijk hun buikjes rond aan het eten. Dit was dan ook voor ons het moment om rustig aan alles op te ruimen en onszelf richting onze warme bedjes te gaan verkassen.

Veranderingen voor oud en nieuw

Zelf verander ik niet zo veel aan mijn dagelijkse ritme op oudjaarsdag. Wel zet ik de paardjes meestal wat vroeger in stal met eten, omdat ik merk dat ze tegen de avond absoluut hun stal niet meer in willen en sta ik natuurlijk ook opeens plotseling s'avonds voor de paardjes hun neus. Ik merk namelijk dat de paarden dit toch echt wel erg prettig vinden en steun komen zoeken. Daarnaast is het ook gewoon erg belangrijk dat er iemand is, die eventueel hulp kan inschakelen wanneer er iets misgaat. En ja, eerlijk gezegd zal ik niet rustig thuis op de bank kunnen zitten tijdens oud en nieuw.

Overdag kijk ik altijd even de omheining na en haal ik dat alle losse dingen uit de paddock en bak, waar de paardjes het gehele jaar staan. De takken die ik dan ook altijd in het hoekje van de paddock heb liggen, haal ik voor de zekerheid weg. Daarnaast doe ik de hooizakken extra vol, zodat ik zeker weet dat ze volop hooi hebben tot en met de volgende ochtend. Kalmeringsmiddelen en verdovingsmiddelen geef ik de paarden niet. Simpelweg omdat verandering in het eten en vreemde geurtjes, met name bij Urania, voor extra stress zorgen. Van het geven van verdovingsmiddelen ben ik eerlijk gezegd niet zo'n fan. Door de verdoving van het paard, kan het paard zich niet bewegen en hierdoor dan ook niet vluchten en zijn stress kwijt raken door te rennen. De prikkels om te vluchten krijgt het dier echter wel. Dit levert dan ook meer stress op en vind ik dan ook (meestal) geen slimme keuze.

#oudennieuw #vuurwerk #overmij